گلی بی نام در آوای اکلیل آسمانی

یک صندلی در سرسرای مداین خالی از من و

سنگین تر از غبار.

بر بلندای باد هم همه..با چتر بر پیشانی بادها

فراز می شوم

تا دوردست جهان را به خاطر باز آمدنت بنگرم!

آن روز که تو رفتی..روز بود..

روشنایی روز..سواد گامهای تو را می شمرد.

دریغا گل بی نام!

آوای اکلیل آسمان!