ما به كدام جانب از جهان سربريده ي خويش سفر مي كنيم؟

اينجا از هر هزار جوجه ي ارغوان

تنها تولد يكي از غشاي غنچه ي تقدير ميسر است.

با اين همه..جهان چه كوچك است..ستاره ي مغموم من!

بادهاي شمال از آن سوي بادهاي جنوب مي آيند

و باد جنوب مسافري از زائران بادهاي شمال است.

چه بايد كرد؟

وقتي كه هيچ آسمانيم نيست..من از همين دريچه ي كوچك

به روياي پرنده ي نوپروازي مي انديشم

كه با بالهاي ساده اش..تنها تكلم گامهاي مرا مي شمرد.

ما به كدام جانب از جهان سربريده ي خويش سفر مي كنيم؟

چه بايد كرد؟

وقتي كه هيچ آسماني..بي آسمان و بي دريچه حتي

در چارچوب شكسته ي اين تخته بند بي تركيب

من به اندوه جاده هاي بي پاياني مي انديشم

كه هيچ مسافريشان در راه نيست.

گونه بر گمان ديوار و

ديده در انتظار رويا.

مهم نيست!

هرچند هيچ آسماني را به رويا نديده ام

اما روزي از همين روزها

عنقريب ستاره اي گمنام

سراغ مرا از چكامه ي گريه هاي تو خواهد گرفت...

س.ع صالحی