چرا به ياد نمي آورم؟هنوز تنگ غروب دريا بود

كه فانوس کومه ی مرا تو روشن كردي.

پياله ي واژگون ستاره در مصيبت شامگاه

هم از آن تفال تاريك شكست..

ورنه من اين همه ترديد رفتنم نبود.

چرا به ياد نمي آورم؟پيراهنم از خواب ميخك و

تبسم سايه..غلغل نيلوفر از هجوم هماغوشي

و دهانم پر از بوي واژه بود...بوته ي گل سرخي بر شانه ي چپم

هزار نام آسيمه از نشاني ماه

و دري بي كليد..مشرف به كوچه ي بي نام!

چرا به ياد نمي آورم؟گلداني تشنه بر ايوان آذر ماه

بارش غبار ستارگان دنباله دار..پاكتي پر از بوسه و كمپوت

عياد ت و سيگار..و پري دختري مغموم

در زمهرير دريچه و خشت. ديوار و چكمه و پسين

راه شمال و بچه ي آهوي تشنه اي در نشيب.

س.ع صالحی